Św. Hildegarda

Rok 2011 został ogłoszony w Tyńcu Rokiem Hildegardy z Bingen. Co takiego zrobiła średniowieczna mniszka, filozofka, znawczyni ziołolecznictwa, kompozytorka i poetka w czasach i w środowisku, gdzie nie liczono się z głosem kobiet, gdy głośno o nich było wtedy, gdy płonęły na stosie za rzekome czary lub inne niewygodne dla władzy czyny?

900 lat temu Hildegarda, była dziesiątym dzieckiem arystokraty Hildeberta z Bermersheimu i w wieku ośmiu lat została podarowana przez swoich rodziców, jako swoista dziesięcina dla Kościoła. Była chorowitym dzieckiem i innym od rówieśników, cierpiała na napady słabości (zapewne padaczki), po których mówiła dziwnie brzmiące słowa. Rodzice wybrali dla niej klasztor Benedyktynów w Disibodenbergu. Mieszkała tam również piękna Jutta ze Spenheim, hrabianka, która postanowiła poświecić swoje życie Bogu.

W wieku 14 lat Hildegarda wraz z 20 letnią Juttą i jeszcze jedną panną została zamknięta w pustelni. Był 1 listopad. Śpiewano pogrzebowe pieśni, a pustelniczki odprowadzał pochód ludzi z płonącymi pochodniami. Dla świata zostały żywcem pogrzebane.

Życie w pustelni było bardzo trudne. Pobudka o godzinie 2.00 nad ranem. Jadły jeden posiłek zimą i dwa lekkie latem. Chleb, jajka, fasola, czasem ryba i prawie nigdy mięsa. Ubierały się w habity, zimą wkładały wełniane opończe. Na głowie nosiły jednobarwne welony.

Hildegarda pomimo trudnych warunków jakie panowały w pustelni miała co jeść i co najważniejsze, miała możliwość kształcenia się dzięki wykształconej Jutcie, która nauczyła ją czytać, grać na psalterionie i śpiewać psalmy. Gdyby została w domu rodziców nie mogłaby nawet o tym marzyć.

Więcej o życiu i działalności Hildegardy wiadomo po śmierci Jutty, kiedy to rozbudowano klasztor, gdyż zgłaszało się coraz więcej chętnych dziewcząt do służenia Bogu. Mniszki wybrały Hildegardę na swoją nauczycielkę i przełożoną.Wówczas mogła się poruszać po klasztornych zabudowaniach zajmując się ziołolecznictwem i komponując muzykę.

Kiedy miała 42 lata ujawniła swoje wizje oraz nakaz od Boga, żeby je ujawnić. Opisała je w swoim głównym dziele teologicznym : Scivias, które przyniosło jej popularność. Głównym tematem dzieła jest badanie przyczyn upadku Adama i ludzkości. Hildegarda ukazała w nim drogi odkupienia tego upadku. Dzieło spodobało się i uzyskało aprobatę ówczesnego teologa Bernarda z Clairvaux, co pozwoliło jej na uniknięcie spalenia na stosie jako heretyczki. Spisywanie wizji jakie miała poparł również sam papież Eugeniusz III.

Cudem wyzwoliła się od zależności opata Kuna i założyła własne zgromadzenie w Rupertsbergu, nieopodal Binge. Kiedy mniszki śpiewały psalmy ubrane były w białe suknie, miały rozpuszczone włosy i korony na głowach. Wyglądały zjawiskowo śpiewając psalmy. Na przekór wszystkim twierdziła, że Bóg chce widzieć ludzi radosnych i szczęśliwych, a nie umęczonych, smutnych i wyczerpanych długimi postami.

Napisała także Księgę zasług żywota. Był to średniowieczny poradnik na temat stylu życia zapewniającego otrzymanie łask po śmierci. Nie uważa jak inni mnisi, iż ciało ludzkie jest grzeszne, a prawdziwe szczęście jest możliwe, gdy ciało połączy się znowu z duszą.

Była tak dobrą zielarką, że jej przepisy są do dziś stosowane w medycynie naturalnej.

Niezwykłym pomysłem była 3 letnia podróż wzdłuż Renu, gdzie jako kaznodziejka nauczała mężczyzn w katedrach i kościołach. Mogła to robić ponieważ uważana była za prorokinię, przez którą przemawia Bóg oraz miała poparcie papieża. Nic dziwnego, że listy do niej słali możni i władcy ówczesnego świata z prośbami o radę i proroctwa. Gdy coś jej się nie podobało pisała listy i to do samego króla Fryderyka Barbarossie czy papieża Anastazego IV.

W wieku 63 lata opisała swoje objawienie w Księdze działania bożego, które zaskakuje współczesnych wiedzą z różnych dziedzin życia.

Zmarła 17 września 1179 roku, w wieku 81 lat. W dniu jej śmierci na niebie ukazały się dwie tęcze ułożone w znak krzyża. Malejący i gasnący znak zawisa nad klasztorem benedyktynek w Rupertsbergu.

do góry
Pokaż pełną wersję strony